خداوند متعال در آیهی ۱۷۸ سورهی آلعمران، نقشهی راه برخورد با ابرقدرتهای ظالم را افشا میکند: «وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذینَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلی لَهُمْ خَیْرٌ لأَنْفُسهمْ إنَّما نُمْلی لَهُمْ لیَزْدادُوا إثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ». (آنها که کافر شدند، گمان نکنند مهلتی که به ایشان میدهیم، برایشان خیر است؛ ما فقط به این دلیل مهلت میدهیم تا بر گناهان خود بیفزایند و پیمانهی وجودشان از تاریکی پر شود). واژهی «نُمْلی» از ریشهی «مَلاوَت» به معنای «تمدید زمان» و «رها کردن طناب» است. در این قانون، خداوند طناب عمر و قدرت تمدن مادی را رها میکند تا آنها هر چه میخواهند بتازند. اما چرا؟
۱. مکانیزم آشکارسازی ماهیت پنهان : هر موجودی در عالم، یک «ظرفیت وجودی» و یک «استعداد پنهان» دارد که تا به فعلیت نرسد، ماهیت واقعیاش برای تاریخ آشکار نمیشود. اگر خداوند فرعون یا یزید یا سران تمدن مدرن را در همان اولین ظلمشان نابود میکرد، تاریخ هرگز نمیفهمید که «طغیان انسان» و «منهای خدا زیستن» تا چه حد میتواند جنایتبار و متعفن باشد. تمدن غرب ادعا کرد: «ما میتوانیم بدون هدایت انبیاء و با تکیه بر عقل خودبنیاد، بهشت زمینی بسازیم.» قانون «لیَزْدادُوا إثْماً» حکم میکند که به این مدعی، «زمان» و «امکانات» داده شود تا ادعای خود را ثابت کند. نتیجه چه شد؟ جنگهای جهانی، بمبهای اتمی، غارت ملتها، فروپاشی خانواده و بحران معنا. مهلتدهی به غرب، فرصتی برای «توبه» نیست؛ فرصتی برای «تکمیل پرونده» است. خداوند میخواهد این تمدن آنقدر جلو برود که تمام لایههای پنهان خباثت خود را رو کند تا وقتی در نهایت ساقط شد، هیچکس در تاریخ نگوید «اگر به اینها فرصت داده میشد، شاید خدمتی میکردند». این تأخیر، برای «رسوایی ابدی» و «پر شدن پیمانهی شقاوت» است .
۲. قانون تراکم فنر : در فیزیک، برای اینکه یک پرتابه با شدت تخریبی بالا شلیک شود، باید انرژی پتانسیل زیادی در آن ذخیره گردد. سقوط یک سنگریزه از ارتفاع کم، صدایی ندارد؛ اما سقوط یک سازهی عظیم چند هزار تنی از ارتفاع بالا، زمین را میلرزاند. خداوند به باطل مهلت میدهد و به آنها قدرت میدهد تا «سنگین» و «متراکم» شوند. تمدن غرب باید به اوج قلهی ادعایی خود برسد تا وقتی فرو ریخت، صدای شکستن استخوانهای تفکر مادی در تمام تاریخ بپیچد و عبرتی برای ابدیت شود. بنابراین، طولانی شدن عمر اسرائیل یا آمریکا، به معنای قویتر شدن آنها نیست؛ به معنای «بالاتر رفتن از نردبان سقوط» است تا شدت برخورد با زمین (عذاب الهی) مهلکتر باشد .