واژهی «رَکْم» در لغت عرب و فرهنگ قرآنی، به معنای «روی هم چیدن» و «انباشتن متراکم اشیاء» است، به گونهای که تبدیل به یک تودهی فشرده و یکپارچه شوند (مانند ابرهای متراکم یا تودههای شن). خداوند متعال در آیهی ۳۷ سورهی انفال، نقشهی راه نهایی برخورد با جریان کفر را در این فرمول حیرتانگیز خلاصه میکند: «لیَمیزَ اللَّهُ الْخَبیثَ منَ الطَّیب وَ یَجْعَلَ الْخَبیثَ بَعْضَهُ عَلى بَعْضٍ فَیَرْکُمَهُ جَمیعاً فَیَجْعَلَهُ فی جَهَنَّمَ أُولئکَ هُمُ الْخاسرُونَ». (تا خداوند ناپاک را از پاک جدا سازد و ناپاکان را روی یکدیگر انباشته و متراکم کند و همه را یکجا در دوزخ قرار دهد؛ اینان همان زیانکارانند).
این آیه، پرده از یک «مدیریت کلان تاریخی» برمیدارد. خداوند اجازه میدهد که جریان باطل، نه تنها رشد کند، بلکه تمام اجزاء و قطعات پراکندهی خود را پیدا کرده، به هم متصل شود و یک «پیکرهی واحد شرارت» را تشکیل دهد.